17-03-06

De innerlijke rechter verklaart dat...

Vanochtend opgestaan met een regelrechte oorlog tussen hoofd en buik. Al snel viel de beslissing; “Ik ga vandaag niet werken…” Zoiets zeg ik niet vaak, het moet echt al ellendig met me gesteld zijn, wil ik het ziekbed verkiezen boven welke andere activiteit ook…maar als je constant Perdolan ligt te slikken tegen de hoofdpijn (die deze keer niet hielp, btw), en dan nog dat mottigmakende buikgevoel (BUIKgevoel, beste lezer, niet onder-buik-gevoel, dit is immers geen stationsromannetje ;o)), dat was vandaag genoeg om me onder het donsdekbed te houden.

Het is alsof buik en hoofd al héél de dag in de clinch liggen met elkaar, eiser en verweerder, in een rechtzaak van capitaal belang (vanuit mijn perspectief dan). Vraag me asjeblief niet wie eiser is en wie verweerder, wel weet ik dat elke partij op gezette tijden haar betoog houdt en dat betoog kracht bijzet met pijn.

Apart gaat dat nog, maar wacht tot de partijen en hun respectieve raadsheren tegen elkaar in beginnen kakelen als kippen zonder eigenlijke kop om te kakelen…(volgens mij krijg je dan Kafka, meerbepaald gekafkakel…maar daar kan ik mis in zijn…)

Het is alsof het hoofd zich kwaad maakt op de buik en vice versa: “Was jij vannacht niet helemaal goed bij je hoofd?” (dat zal dan de buik geweest zijn die een vraag stelde aan het hoofd). “Jij met je buikgevoel ook altijd!”, zie ik het hoofd dan weer door de zaal heen proclameren.

Waar is in godsnaam de rechter die in die gevallen met een welgeplaatste tik van de hamer orde in de zaal moet brengen (of me met desbetreffende hamer even K.O. mept, mag voor mijn part ook heel even…)

Feit is, lieve lezers, dat er vannacht waarschijnlijk weer een hele hoop dingen gezegd, geschreven en gedacht zijn die er ‘fel over waren.’

Ergens is dat goed, ergens ook weer niet. Feit is ook: ik zie haar zo graag, en nu de vermoeidheid van vannacht uit m’n hoofd weg is, weet ik ook dat ik -no way- bruggen wil opblazen, géén enkele! Bestaat niet!!

Grote mond, klein hartje (en ergens ook weer een groot hart, denk ik dan, maar dat typeert ons beiden, volgens mij). Misschien zijn onze hoofden nu wel door elkaar heen geklutst en voel ik het nu gewoon. (deze laatste zin is eigenlijk rechtstreeks voor haar bedoeld :o))

Ze IS een wonderlijk iemand, dus de uitgelezen persoon die in mijn leven past. En misschien moet ik dat maar’s gaan beseffen. Dat laatste besef komt dan misschien wel stroef op gang, maar dat komt mede omdat het in mijn leven qua liefde altijd vrij simpel is gegaan. Het is gewoon zo; in de liefde heb ik nooit grote problemen gekend. Zelfs toen mijn vorige relatie na vijf jaar om ‘logische en redelijke’ argumenten naar een einde neigde, was dat simpelweg het gevolg van twee levens die uit elkaar groeien. Geen geruzie, gewoon kalm…besef…Nu ben ik verliefd op een héél ander persoon, met een héél eigen, maar totaal ander karakter…minstens even mooi, maar wel moeilijker, en aangezien leren een proces is, is omgaan met die moeilijkheid dat ook.

Ja, sorry dat al die gerechtelijke terminologie elkaar zo snel opvolgt, maar ik ben natuurlijk wel compleet ondergedompeld in het bad dat ‘Rechten’ heet…:o) Welgemeende excuses toch.

Andere excuses zijn ook op z’n plaats, maar niet hier…die zijn voorbehouden voor één persoon, op slechts één manier, namelijk haar recht in de ogen kijkend, elkaars hartkloppingen voelend, uitgeblazen adem die de ander verwarmt, de warmte van haar stem waar ik mij dorstig aan laaf…Dat moet het zijn, en dat zal het worden. Het is het juiste, zowel voor buik als hoofd. Zo, ik heb maar zelf even rechter gespeeld. Af en toe mag dat, en moet dat ook (beslissingen nemen voor het goed van jezelf en van anderen…maar wel eerst goed nadenken natuurlijk…en luisteren naar wat de buik zegt ;o))

Ik heb trouwens ook besloten mijn jongste spruit nog wat te laten groeien, al was het maar omdat ik u allen wil laten kennis maken met de bloedmooie schoonheid van dat liedje uit m’n vorige post. Dus u bent nog niet van me af, vrees ik… ;o)))

Lieve groetjes, freaky darlings, en tot schrijfs,

 

Peter, xxx

21:56 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Waarom? Waarom, het zo moeilijk maken, ik zie door de bomen het bos niet meer, waar is ... gebleven, is hij verloren gelopen? Wil je aub terugkomen in je oude vorm. Thanks

Gepost door: ik | 19-03-06

De commentaren zijn gesloten.