03-04-06

Trop is echt wel te veel....

 

Vandaag is het een ander gezicht, met daarachter hetzelfde gevoel. Different face, same feeling, of…different day, same shit, als je’t een beetje grof wil uitdrukken…Zo zal het nog wel een tijdje blijven. Dit is echter niet mijn normale doen: mijn gezicht is een open boek waarvan je heel mijn innerlijk kan aflezen. Maar omwille van mijn omgeving zet ik een masker op…ik wil immers niet dat zij constant geconfronteerd worden met mijn gevoel van onmacht.

Ik ben blij dat ik de komende twee weken geen les heb, dat ik me op een aantal zaken kan concentreren. Ik merkte gisteren al hoe moeilijk het is om niet steeds naar die gsm te grijpen en een bericht te sturen of te bellen…Toch niet voor die dingen waar ik anders geen twee seconden over zou nadenken.

Kent u ‘de Poolreizigers’? De neefjes Coppens die in twaalf afleveringen van de Zuid- naar de Noordpool reizen al liftend met slechts een handjevol geld. Een halve eeuwigheid geleden heb ik die afleveringen 'ns gedownload van het net en ze op mn laptop gezet. Ik denk dat ik ze ondertusssen al zonder overdrijven meer dan vijftig keer gezien heb, die afleveringen dan ;o) Om één of andere reden hou ik er telkens een goed gevoel aan over…Misschien is het hun aanstekelijke lach en al de avonturen die ze Jommekesgewijs meemaken…ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat zolang ik naar dat dynamische duo kijk, ik niet op andere, meer sombere dingen zit te denken…Het hoofd wat rust gunnen, zorgen dat het niet ontploft…In deze tijden van relatieve vrede hier in West-Europa kunnen we een chemische ontploffing van een hoofd wel missen…wie weet wat voor troep er allemaal vrijkomt ;o) Sellafield zou er niks tegen zijn...

Ik probeer ondertussen al te relativeren, maar de eerste pogingen zijn maar oefeningen voor het echte werk, het echte werk, dat, weet-ik-veel-wanneer hopelijk zal plaatsgrijpen. Voorlopig is het dus nog ‘Retry Idle, please try again next time…’, wat we dan ook maar doen…

Het zal zijn plaatsje wel krijgen, daar ben ik zeker van, maar wanneer en waar…ik hoop dat u het niet erg vindt dat ik daar nu nog geen exacte datum en plaats op wil plakken.

Toch probeer ik in deze situatie een positief element te ontdekken…en hoe  klein het ook moge zijn, ik denk dat ik er één gevonden heb…eentje dat voor ons beiden misschien wat opbrengt…namelijk dat we ons nu kunnen concentreren op dingen die echt belangrijk zijn. Daarmee wil ik niet zeggen dat onze relatie niet belangrijk was, integendeel…maar we zitten allebei in een situatie dat we bijzonder belangrijke dingen voor ons hebben, dingen die gewoon moeten lukken, en waar we weinig ‘distraction’ kunnen verdragen. Natuurlijk zullen de eerste dagen moeilijk vallen, voor ons allebei, maar ik ben er zeker van dat na verloop van tijd we ons zullen kunnen concentreren op dat belangrijke aspect in ons leven. En eens dat van de baan is, kunnen we rustig EEN draad terug oppikken…Ik zeg bewust ‘een’ draad, en niet ‘de’ draad, want die is verleden tijd…maar niets belet ons om op een andere manier met elkaar om te blijven gaan, eentje die minder veeleisend is, en minder vragen oproept…losser ook, zonder verplichtingen van die aard dat ze een relatie in de weg staan… Als ik op dit moment één wens mocht doen, dan was het dat…boven al het andere, dat ook zo belangrijk is….ok, misschien is er één ding dat op dit ogenblik nog belangrijker is, namelijk het herstel van mijn moeder, maar daar heb ik ondertussen samen met de artsen een goed oog op…Dus laten we stellen; twee wensen…wel…dan weet u nu welke dat zijn…en, geef toe, da’s toch niet te veel gevraagd, toch?

P.S. Vandaag is mijn gsm ofwel op de trein, ofwel in Brussel-Zuid gestolen. Balen is het...en dan bedoel ik niet het Boonen-dorp...Gelukkig merkte ik het op tijd en kon ik alles snel laten blokkeren...Zo zie je maar...een ongeluk komt nooit, maar dan ook nooit alleen...

Tot soon, lieve lezers, en maak nog wat van de dag!!! (ik ga dat namelijk ook proberen te doen na een fijn telefoongesprek met mijn toekomstige hartsvriendin, u weet wel, dat meisje waar ik een relatie mee had? ;o)))

 

18:40 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

akkoord! Ik ga volledig akkoord met wat je op je in je vorige tekst zegt: iemand loslaten (want wat haat ik het woord een punt erachter zetten) die je graag ziet en waarvan je weet dat de andere je ook graag ziet is veel harder dan loslaten omdat het graag-zien gevoel weg is...

Gepost door: soet | 04-04-06

ik begrijp er niets van Maar das dan misschien omdat wat 2 mensen samen hebben zo uniek is dat een ander het niet begrijpt. Maar ik begrijp nog minder dat het bewust werd verbroken, omdat het zo 'echt' leek (is?), je schreef over liefde. Hoe kan liefde niet eerst komen, peter?

Ik geef toe: mijn wereld is niet de jouw noch die van haar. vergeef me als ik kwetsend overkom, dat is niet mijn bedoeling, hoor. Wat rest me nog: medeleven (geen lijden ). Want dit doet ongetwijfeld verschrikkelijk pijn.
Maar als jullie zo volwassen kunnen zijn om samen nog fijn te spreken, dan denk ik toch: ja, een klein lichtpunt is er.
Dè draad..tja, dat weet je toch nooit. Misschien is Dé draad in de toekomst niet Dè draad van jullie verleden..De tijd kan rare dingen doen, hoor.


Gepost door: Little Witch | 04-04-06

Ik moet zeker niet zeggen dat herkenbaarheid een troef is. Praten helpt, soms is stilte echter een uitkomst van een te simpel vraagstuk.

Gepost door: Dafke | 05-04-06

*°*°*° Wat gebeurt hier toch allemaal,ik kan je jammer genoeg geen raad geven.Mijn liefdesleven is zelf een hannekesnest, diepten en toppen. Maar nooit eens vlekkeloos?!
Sterkte

Gepost door: zuchtje | 05-04-06

oei Wat een droefheid, die van diep vanbinnen komt. Maar ook ik kan hier geen antwoord op geven, vermits ik de persoon in kwestie niet ken, laat staan ooit gezien te hebben.
Je zult zelf de knoop moeten doorhakken, je vrienden en toevallige lezers van je blogje kunnen jou niet helpen.

Gepost door: sm | 05-04-06

De commentaren zijn gesloten.