13-04-06

Eye-reflection - In Memoriam

Ik kan me nog goed herinneren, toen ik jonger was, dat het leven niks anders was dan plezier maken en feesten en mt vrienden op stap gaan, geld opdoen, en noem maar op…en misschien omdat ik enig kind ben, ben ik te lang in die fase blijven steken.

Ik ben er nu dertig, en, sinds een tijdje kijk ik ook achterom naar een gebeurtenis uit een ver verleden dat vooral mijn ouders, maar ook mezelf nu vaak bezighoudt, namelijk de dood van mijn pasgeboren ‘oudere’ zus…Iets waar ik hier nu niet verder op zal ingaan, ik zal daar later wel iets over posten.

Je kan stellen dat de afgelopen twee jaren, jaren zijn geweest waarin ik langzaamaan met de neus op de feiten ben gedrukt, waarin ik merkte dat het leven niet alleen maar melk en honing is…En ja, ik zie sommigen al fronsen ‘En dat merk jij dan pas?’…sorry, ik kan er ook niet aan doen als mijn leven tot hiertoe een leven zonder bekommernissen is geweest. Ergens vind ik dat ik me daar niet voor moet verontschuldigen, ergens anders, tegenover zoveel anderen die zoveel leed meemaken, vind ik dat wel…dat zal het ambigue in mij zijn dat daar voor zorgt…

Zoals u al kon lezen gaat het qua liefde in Wonderland met ups en serieuze downs, en qua gezondheidstoestanden van vrienden, familieleden, ouders van familieleden, vrienden van vrienden, sterftes is het al niet veel beter gesteld…misschien logisch ook dat je die dingen vaker tegenkomt als prille dertiger, dan als kind, of puberende jongeling...

U las pas het bericht dat ik mijn ene advocatenkantoor heb ingeruild voor het andere…een blijde gebeurtenis…Onmiddellijk daarna begon de zoektocht naar een bijpassende flat, eentje die aan mijn voorwaarden en budget wou voldoen. Brussel besloot niet mee te werken dus werd het Antwerpen.

Vandaag gaan kijken naar een volledig gerestaureerd Art-Decohuis met volledig gerestaureerde appartementen…niet slecht, helemaal niet slecht..alleen..ach, het zijn details, het is antfucking tot in het kwadraat, dat weet ik ook, maar dat is dan ook iets waar ik niet vies van ben…Morgen ga ik nog naar twee andere flats kijken, ben ’s benieuwd wat dat geeft…Zaterdag terug afspraak met de eigenaar van het Art-Decohuis om m’n finale beslissing te geven (denk ik dan….)

Ondertussen nog wel een serieuze koop gedaan…een pracht van een bed en eettafel, gloednieuw (ze komen net recht uit de verpakking, nee niet de IKEA-verpakking) en omdat het dus toonzaalmodellen zijn (nuja, toonzaal is een groot woord, als u ‘Scoonwoon’ in Antwerpen kent, weet u wat ik bedoel), korting van 2300 euro op de totale prijs. Geloof me, serieuze korting….het blijft nog een hoop duiten, maar ik hou nu eenmaal van kwaliteit, en voor een bed mag dat ook wel… Dat was dus weer een vrolijk moment…En dan komt de omslag, de gebeurtenis die al wat vandaag (of gisteren, 't is maar hoe je't bekijkt) gebeurd is, in een ander kader zet, in een perspectief dat je met een bezem om de oren mept...

Daarstraks sloeg het halfje na middernacht, de juiste tijd om een eye-reflection te doen, en ik kreeg telefoon…Een oude studiegenote van jaren geleden…’M’ had zelfmoord gepleegd. Ik besefte het eerst niet goed…’M’…zelfmoord? Nu weet ik wel dat ze niet de meest stabiele persoon was, maar zelfmoord? Haar broer was haar al voorgegaan op dezelfde weg en blijkbaar heeft ze dat nooit kunnen verwerken…

Enkele jaren geleden maakte ‘M’ een tekening voor me van die klein met haar tutje van ‘The Simpsons’ (Maggie, niet?). Gewoon, omdat ik dol was op dat figuurtje en omat M en ik nogal goed met elkaar konden optrekken. Ik was dolblij als een kind dat losgelaten wordt in een snoepwinkel en carte blanche krijgt voor een halfuur…Tekentalent had ze bij hopen, ‘M’….alleen spijtig dat ze er niks mee heeft kunnen aanvangen…De tekening hangt nog altijd achter glas en ik ben er nog altijd superblij mee, en natuurlijk zal ze vanaf nu altijd een speciale betekenis hebben, heeft ze trouwens vanaf het eerste ogenblik al gehad, maar nu…nu wordt het opeens anders, nu wordt het een terugdenken aan iemand die er vrijwillig voor koos om op 27 jaar eruit te stappen…Het is niet simpel deze tekst te tikken, want ik had ‘M’ wel graag…er was zo dat hoekje af dat me wel aansprak…”Ik zal je missen, M…” Ik zal haar heel erg missen, en ik wens haar familie en intieme vriendenkring alle sterkte toe die je iemand in die situatie maar toewensen kan.

“Morgen is een nieuwe dag, Peter, morgen is een nieuwe dag…”, dat probeer ik me steeds voor te houden…en ik denk dat dat een gezonde houding is.

 

Voor M…

 

Als het leven een vijand wordt,
komt de dood als een vriend.

 

.....en toch steeds weer
zullen we je tegen komen.
Zeg nooit: "Het is voorbij"
Slechts je lichaam werd ons ontnomen
niet wat je was en ook niet wat je zei.....

 

Het hart van de mens,
de bodem van de zee
beiden onpeilbaar

 

02:00 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

red roses are agressive one red rose, will always stand alone, in the cold, lonley and frightend, because, other people onley think about them selfs, in hard times, live isn't fair, for people that always are trying to help others, they end at the end of the day alone en left outside, so cold today (je ne comprend pas la vie) adieu (only because I'm not normal people avoid you - so everybody enjoy your life - and leave me alone (thanks for caring) bye

Gepost door: beau | 13-04-06

Niet meer Ik heb het meegemaakt... Mijn beste vriend waar ik al een tidj ebwust afstand van hield (omdat hij steeds weer de relatie verbrak met zijn toenmalige liefjes omdat hij iets voelde voor mij), stapte ook uit het leven.

Ik praat er bijna nooit over, want ik word er nog altijd gek van.
Hij was uniek, stond altijd voor iedereen klaar, had een warm ahrt, amar hij trok ook rpobleemgevallen aan..Meisjes die in de shit zaten, die hij dan helemaal terug op weg hielp, zicht op een toekomst gaf en keer op keer kreeg hij nadien het deksel op zijn neus. Hij gaf zijn hele ziel en en zij evrraden hem.

Ik heb hem altijd beschouwd als een vriend, niets meer. Maar we waren wel vrij close (we liepen gewoon hand in hand terwijl we niet eens een koppel waren) , we knuffelden graag.. Maar op een gegeven moment werd ie zo somber, zette zich tegen alles en iedereen af, ik begreep hem totaal niet meer. Hij was een absolute non-conformist, wou geen rijbewijs halen, gaf school op. Ik moest toen afstand nemen, want hij zoog mij egwoon mee in een spiraal van ellende..
Kort nadien viel hij voor zo'n probleemmeid. Toen zij hem dumpte, zijn de stoppen blijkabar doorgeslaan.
Hij liet ons achter.

Ik ben enorm kwaad geweest op hem: verdomme, waarom doe je zoiets op je 18e? En waarom kwam je niet praten met me.
Ik weet nog altijd niet waarom en ik heb mezelf moeten doen geloven dat ik het niet had kunnen verhinderen.

Had ik maar geen afstand genomen toen..maar misshcien duwde hij mij wel ebwust weg toen..

I don't know.

I'm just sad.. Want als je nog je hele leven voor je hebt en je neemt zo'n beslissing, daar kan ik niet bij. Het moet nog beginnen.. Voor hem was het veel te zwaar blijkbaar.

Ik ben immens bang geworden voor mensen die nu zelfmoordsignalen geven.. Hysterisch word ik ervan,w ant was als ik dit nog eens moet doormaken?

Dat machteloze gevoel is eits waar ik voor altijd mee rondloop. End e vragen blijven ook. Dus ik begrijp jou volledig en ik wens je heel veel sterkte.



Gepost door: N | 14-04-06

hallokes Laat ik mij zelf eventjes voorstellen, ik ben dus de broer van ...
zij maakt momenteel iets mee, waar tijd voor nodig is, ze heeft het geaccepteerd hoor, heeft héél veel steun gehad van haar familie enzo, maar op het einde van de dag, blijft ze alleen achter hé, daar zij deze dingen niet met mij kan bespreken hé, het is te ingewikkeld voor ons beiden, ik kan mij niet inbeelden wat zij nu en toch zeker met deze dagen moet doormaken, zij leeft van dag tot dag, omdat ze gewoonweg niet weet hoelang ze nog te gaan heeft ze heeft jammer genoeg de verkeerde genen meegekregen, en ze zullen serieus moeten gaan zoeken om gepast bloed voor haar te vinden, dus mensen gelieve daarmee rekening te houden, zij is dus een tja hoe zegt ge zoiets, nee ik respecteer haar enorm en ga dus verder zwijgen over zo een delicaat onderwerp, ik hoop voor haar dat die bepaalde persoon die hier ergens rondloopt naar het schijnt, ooit eens tot het besef gaat komen van contact met haar op te nemen, want zij gaat dood aan die onzekerheid niet wetende wat er scheelt, en indien jij want ik weet dus niet wie je bent het niet over je hart kunt krijgen om haar in haar gezicht aan te spreken over dit, tja spijtig dan maar ik dacht dat jij speciaal voor haar was en altijd zult zijn, dus bij deze raak je haar je zult mij dubbel zo hard raken

Gepost door: broer van beau | 15-04-06

@ broer van beau Kijk, beste broer van beau, ik ken haar helemaal niet, dus die beschuldigingen hoeven echt niet...

Peter

Gepost door: Peter | 15-04-06

pardonez moi Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Deze repliek die ik geschreven heb hier, is totaal niet van toepassing op jou. Maar heeft betrekking op iemand anders zodus, gelieve uw opmerkingen voor uw eigen te houden. Indien gij u aangesproken voelt, moet ik u meteen vertellen van mijn zus, dit u grondig verkeerd zit. Gelieve andere conclusies te trekken uit deze tekst ipv u meteen aangevallen laat staan aangesproken te voelen.
Zoals nogmaals bewezen is eerst bewijzen en dan pas met repliek terugkaatsen en niet andersom. Zodus namens mij en mijn zus onze welgemeende excuses indien U zich aangesproken voelde.
Hopende dit reuzegroot probleem op paaszondag van de wereld geholpen te helpen, wensen wij jou in elk geval nog héél veel succes toe enz.

Gepost door: broer van beau | 16-04-06

De commentaren zijn gesloten.