22-04-06

Laatste dag - Part II

    

 

 

 

 

              M’n bureau zag er al aardig opgeruimd uit, goed…weeral minder werk. Ik hoopte al op een rustige dag zodat ik van iedereen (lees: diegenen die op kantoor waren) afscheid kon nemen…Ik begon bij het I.D., het Internationale Departement, waar ik eerlijk gezegd niet zo vaak mee gewerkt heb, aangezien ik vooral in het Belgisch Departement te vinden was. En zoals dat dan altijd gaat, zijn er die je een warm hart toedragen, en er zijn er die de lettertjes op hun blad duidelijker belangrijker vinden…mij niet gelaten, ik vind mijn vertrek ook belangrijker dan henzelf EN hun lettertjes, so that makes us even, I guess.

Wat ik zeker niet ga missen is die constant afvallige airco, in de winter is het er koud, in de zomer krijg je’t er niet afgekoeld, en zo is het eigenlijk met alle apparatuur…ver over hun versheidsdatum heen…en dat werkt niet aangenaam. Afijn, ik wil hier niet natrappen, dat ligt namelijk niet in m’n aard, maar er is op dat vlak toch een duidelijk verschil tussen van waar ik kom en waarheen ik ga. (nee, daar ben ik niet rouwig om ;o))

 

Via email nog snel aan een aantal mensen doorgegeven waar ze mij binnen twee weken kunnen vinden op professioneel vlak. Computer leeggemaakt en voor ik het wist was het middag: lunchtijd…Tijd om met het Belgisch Departement te gaan eten, samen met die mensen die graag meewilden…gezellige boel, dat wel, maar toch, m’n hoofd was al elders, en ik vrees dat dat te merken was…Soit, ik heb ze genoeg kansen en hints gegeven waardoor ik zou blijven, maar koppig zijn is een eigenschap die advocaten (nu moet ik oppassen wat ik zeg) vaak in grote mate bezitten.

 

Aangezien er echt niks meer te doen viel voor mij - ik had namelijk zorgvuldig alles al afgewerkt voor deze dag, buiten enkele losse eindjes- besloot ik ’s iets geks te doen. Je kan bij ons namelijk naar het dak via de zevende verdieping, die leeg staat, maar die wel door ons bereikbaar is. Dat dak geeft een waanzinnig mooi zicht over de oost-en noordrand (klein stukje noord) van Brussel, je ziet nog net de Reyerstoren…En daar zat ik, tegen de muur, op de griezelsteentjes, met het gewoel, het chaotische lawaai en het nimmer aflatende geclaxonneer  onder me…Een zalige rustplaats, zeker vandaag, met dit zalige weer. Ik was hier nog nooit geweest en, eigenlijk heb ik er spijt van dat ik hier niet wat meer middagen heb doorgebracht. Een heerlijke oase, een zalig rustpunt in hartje Brussel (het is nog net geen Warandepark of een Terkamerenbos). Ik kwam tot rust, echt tot rust….ik voelde m’n hartslag vertragen en alle zintuigen stonden op scherp, inderdaad, als een soort slow-motion ging alles (niet alleen dat moment, maar heel de dag eigenlijk) aan me voorbij. Intens, maar vertraagd. Als een droge spons in water nam ik de indrukken in me op en ik voelde me dolgelukkig…En geloof me, na de voorbije weken kwam dat echt als een welgekomen afwisseling.

 

Ik denk dat ik er ongeveer een uurtje heb gezeten toen ik besloot dat het beter was dat ik me weer onder de collega’s begaf. (stel je voor dat iemand me ging missen, dat mocht echt niet gebeuren ;o)) Ja, héél eerlijk, ik telde de uren af, want ik was blij dat het m’n laatste dag was en ik kijk al uit naar 2 mei wanneer ik een nieuwe start maak bij een kantoor waar ik zoveel meer mogelijkheden heb. Toch is dit niet voor niets geweest; ik heb hier veel geleerd en dat gaat allemaal mee in de rugzak die levenservaring heet. En die kan niet volgestouwd genoeg zijn.

De tijd was rijp om ook van het alle leden van het Belgisch Departement (het zijn er niet zo veel), afscheid te nemen…bij sommigen viel me dat zwaarder dan verwacht, maar ik had natuurlijk beloofd dat ik wel’s langs zou komen voor een lunch of een etentje in de avond, en ik ben ook rotsvast van plan me daar aan te houden, toch met die mensen met wie ik een fijne band heb opgebouwd.

 

Nog een dikke knuffel van de receptioniste, die ik alleen kreeg als ik beloofde eens met haar te gaan stappen in Gent, en mijn ‘carrière’ hier was ten einde. Ik nam afscheid van haar, liep naar de lift en achter mij sloot zich, geruisloos, samen met de liftdeur, weer een hoofdstuk uit mijn leven…

 

En wat nu? Wel, nu even concentreren op een taak die af moet voor twaalf mei, studeren wanneer het kan, nog wat administratieve handelingen, op tijd en stond ’s een goed sociaal cocntact, en –als het even kan- zou ik nog’s graag gaan schermen één van de dagen, zie ik m’n oude Maître nog’s terug na al die tijd. We zien wel, de weg ligt open, deze keer, en ik klop af, zonder allerlei versperringen en rommel en dat, lieve lezer is weer een fijn vooruitzicht, al besef ik dat het met een vingerknip weer kan veranderen. Maar daar wil ik nu even niet aan denken in mijn Wonderland als u het niet erg vindt.

 

Maak er nog een deugddoend, rustgevend, inspannend, fijn weekend van, en tot heel soon, lieve lezer!!

 

Groetjes, Peter

 

03:44 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

°°°° Peter,
Ook voor jou een prettig weekend.
Toen je schreef over dat dak
deed het mij een beetje denken aan "Het Eiland"...

Groetjes

Gepost door: emiel | 22-04-06

De commentaren zijn gesloten.