30-04-06

Eye-reflection...

Nog 's lang geleden dat ik een 'Eye- reflection' gedaan heb, en al helemaal niet op dit onmenselijk vroege uur, maar kom, voor alles moet er een eerste keer zijn.
Het is een vreemd weekend geweest, lieve lezer, om allerlei kleine redenen waar ik u wederom niet mee zal vervelen (dat zal ik met de grote wel doen ;o)), maar laten we het hier op houden dat ik gisteren en vandaag aangenaam verrast was door mensen die ik totaal niet ken. En ergens ben ik blij dat me dat nog altijd even gelukkig maakt als vroeger.
Even heb ik gevreesd dat dat gevoel weg zou zijn, na wat er de afgelopen tijd allemaal over me heengewalst is, maar in principe is het weer dezelfde Peter die terug rechtkrabbelt. En ik hoop van harte dat al diegenen die op welke manier dan ook aan het krabbelen zijn, of het nu recht of anders is, dat ze uiteindelijk toch een manier vinden om rust te vinden en om de dingen na verloop van tijd vanuit het goeie perspectief te kunnen zien.
Afijn, so endeth the lesson of today... ;o) (het is zondag voor een reden, nietwaar?)
Morgen laatste dag van betrekkelijke rust, en dan begint de storm weer. Maar deze keer één die ik zelf opgezocht heb, en waar ik met veel plezier naar uitkijk. Can hardly wait, en tel de uren echt af vooraleer ik kan beginnen. 't Leuke is, ik weet tussen welke mensen ik terechtkom en dat geeft zo'n aangenaam gevoel, een gevoel van: 'Dit kan gewoon niet slecht aflopen...'. En tijdens de gesprekken met hen bleek dat ook wel, het team zit echt op dezelfde golflengte en ik herinner me nog altijd de woorden van één van de mensen van het team toen ik laatst vertrok: 'Ik hoop echt dat jij het wordt...' Nu weet ik niet of mensen dat vaak zeggen, maar ze was zelf nog jong, dus ik heb ergens een gevoel dat zegt dat ze dat wel meende...ook omdat ze me recht in de ogen keek toen ze me een hand gaf (het waren groene ogen, u weet wel, van die katachtige soort ;o) rrrrrrrrrrr....
Maar nu dus eerst nog een dagje genieten, en wat werken aan m'n taak, in alle rust...
Maak er een rustige maandag van, lieve lezer, en tot soon,
 
Peter

 

23:00 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-04-06

een kinderhand is gauw gevuld...

Enkele dagen geleden liet de draad van mijn laptop-adapter het afweten. Aangezien ik de hele dag in de bib had gezeten, was de batterij ook zo goed als plat, dus kon ik op zoek naar een nieuwe adapter. Nu heb ik een laptopje dat niet echt supernieuw is, maar dat nog wel mee kan met al wat nu op de markt is (vind ik toch), maar toch vond ik geen universele adapter voor mijn kleinood.

Altijd geweten dat Turnhout een omhooggevallen provincienest is, maar dat het zo erg was, grrrrrrrrrrrrrrrr…machteloos toezien hoe ik niet aan m’n opzoekingswerk van weken aankon, het deed pijn…en de dagen tikken verder, want ik heb een deadline te halen.

Vandaag moest ik in Antwerpen zijn, en eigenlijk had ik al veel eerder moeten gaan, want in ’t Stad’ vond ik onmiddellijk een adapter die wel deed waarvoor ie ontworpen was, namelijk adapten en zorgen dat mijn laptopje weer power krijgt. Ik moet zeggen; ik denk dat ik glunderde, want de verkoopster had blijkbaar deze ochtend nog niemand gezien die zo blij was. Afijn..ik was ook blij. Ik kan terug aan m’n werk en kan er weer mee aan de slag…

De busrit naar huis was vreemd, lag misschien ook aan het weer, omdat het er zo mooi uitzag, terwijl het toch koud was. Ik zat wat te lezen, toen er in Schilde een jonge moeder opstapte met haar dochtertje. Het kind zal zo’n zeven jaar geweest zijn en kwam naast mij zitten. Na vijf minuten gebeurde het: ze pakte mijn rechterhand en liet die niet meer los. Ik keek haar glimlachend aan, terwijl haar moeder zich reeds verontschuldigde voor het gedrag van haar dochter. ‘Laat die mijnheer z’n hand los!’ Maar niks hoor, ze omklemde met haar twee kleine handjes mijn toch ook wel kleine rechterhand. Ze heeft ze niet meer losgelaten tot ze in Oostmalle van de bus van de bus stapten. Ach ja, sommige mensen krijgen nu eenmaal gemakkelijker een hand van me dan anderen…Bij het uitstappen keken we elkaar nog even aan en zei ze ‘Dag mijnheer…’ Ik dacht: ‘Hmmm, dat wordt vast iemand met manieren!’

Kijk, van zulke kleine dingen word ik nu gelukkig…dat maakt toch simpelweg heel je dag goed, zo’n lachend kindergezichtje…De dag kon al niet meer stuk, natuurlijk, dankzij m’n pas verworven adapter, maar dit, dit was de kers op de slagroomtaart…een vreemde ervaring, maar eentje die wonderwel past in Wonderland…

 

Geniet nog van het lange weekend, en tot soon, lieve lezer!!

 

Peter

17:27 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

23-04-06

En op de zevende dag...

                            

Hmm, de temperatuur viel wat tegen gisteren, en van zon was er ook al niet veel te merken…gelukkig had ik toch een dagje gepland vol studie en opzoekingswerk. ’t Schoot wel goed op. Er is terug ruimte voor creativiteit in m’n hoofd en dat geeft een gevoel dat niet in woorden te vangen is. (daar gaat de creativiteit al meteen down the drain.. ;o))))

Tijdens de week die komt ga ik langs een aantal bibliotheken om m’n werk te vervolledigen en ik ga dinsdag en donderdag eindelijk na een véél te lange afwezigheid, nog’s schermen. Heerlijk, alle remmen los, fysiek en mentaal alles geven om de tegenstander te treffen. Ik zal het woensdag wel voelen in m’n benen, maar dat zijn zorgen voor dan. Nu is het genoeg dat ik er met heel veel plezier naar uitkijk. Spijtig dat ik de tijd niet meer heb om aan tornooien deel te nemen, maar soit, een mens moet tevreden zijn met wat ie heeft en wat ie kan, en op dit ogenblik heb ik noch de tijd, noch de routine in m’n armen en benen om aan een tornooi deel te nemen. Maar gelukkig is recreatief schermen net zo inspannend en geeft het net dezelfde voldoening als een tornooi. I can hardly wait.

Hopelijk vandaag toch iets meer zon, en een temperatuur die overslaat naar de eerder ‘warme’ kant van de balans, en we kunnen buiten gaan zitten met ons werk…Bijna net zo goed als buiten zitten met een goed boek. Nuja, rechtsmethodologie IS een goed boek ;o) Maar daar mag u het met mij over oneens zijn…dat neem ik u allesbehalve kwalijk.

Ik ga de daad bij het woord voegen en aan m’n werk beginnen. Geniet nog van de zondag, van elkaar, van de ontluikende groene blaadjes, van andere ontluikende dingen, van zingende vogels, van grappige toevalligheden, van griezelige toevalligheden (;o)), van spontante ontmoetingen die op de één of andere manier veraf lijken maar ook weer niet, van fijne muziek, en van alles wat genietbaar is…Doen!!!!

 

Groetjes, en tot soon,

Peter

 

 

11:27 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-04-06

Laatste dag - Part II

    

 

 

 

 

              M’n bureau zag er al aardig opgeruimd uit, goed…weeral minder werk. Ik hoopte al op een rustige dag zodat ik van iedereen (lees: diegenen die op kantoor waren) afscheid kon nemen…Ik begon bij het I.D., het Internationale Departement, waar ik eerlijk gezegd niet zo vaak mee gewerkt heb, aangezien ik vooral in het Belgisch Departement te vinden was. En zoals dat dan altijd gaat, zijn er die je een warm hart toedragen, en er zijn er die de lettertjes op hun blad duidelijker belangrijker vinden…mij niet gelaten, ik vind mijn vertrek ook belangrijker dan henzelf EN hun lettertjes, so that makes us even, I guess.

Wat ik zeker niet ga missen is die constant afvallige airco, in de winter is het er koud, in de zomer krijg je’t er niet afgekoeld, en zo is het eigenlijk met alle apparatuur…ver over hun versheidsdatum heen…en dat werkt niet aangenaam. Afijn, ik wil hier niet natrappen, dat ligt namelijk niet in m’n aard, maar er is op dat vlak toch een duidelijk verschil tussen van waar ik kom en waarheen ik ga. (nee, daar ben ik niet rouwig om ;o))

 

Via email nog snel aan een aantal mensen doorgegeven waar ze mij binnen twee weken kunnen vinden op professioneel vlak. Computer leeggemaakt en voor ik het wist was het middag: lunchtijd…Tijd om met het Belgisch Departement te gaan eten, samen met die mensen die graag meewilden…gezellige boel, dat wel, maar toch, m’n hoofd was al elders, en ik vrees dat dat te merken was…Soit, ik heb ze genoeg kansen en hints gegeven waardoor ik zou blijven, maar koppig zijn is een eigenschap die advocaten (nu moet ik oppassen wat ik zeg) vaak in grote mate bezitten.

 

Aangezien er echt niks meer te doen viel voor mij - ik had namelijk zorgvuldig alles al afgewerkt voor deze dag, buiten enkele losse eindjes- besloot ik ’s iets geks te doen. Je kan bij ons namelijk naar het dak via de zevende verdieping, die leeg staat, maar die wel door ons bereikbaar is. Dat dak geeft een waanzinnig mooi zicht over de oost-en noordrand (klein stukje noord) van Brussel, je ziet nog net de Reyerstoren…En daar zat ik, tegen de muur, op de griezelsteentjes, met het gewoel, het chaotische lawaai en het nimmer aflatende geclaxonneer  onder me…Een zalige rustplaats, zeker vandaag, met dit zalige weer. Ik was hier nog nooit geweest en, eigenlijk heb ik er spijt van dat ik hier niet wat meer middagen heb doorgebracht. Een heerlijke oase, een zalig rustpunt in hartje Brussel (het is nog net geen Warandepark of een Terkamerenbos). Ik kwam tot rust, echt tot rust….ik voelde m’n hartslag vertragen en alle zintuigen stonden op scherp, inderdaad, als een soort slow-motion ging alles (niet alleen dat moment, maar heel de dag eigenlijk) aan me voorbij. Intens, maar vertraagd. Als een droge spons in water nam ik de indrukken in me op en ik voelde me dolgelukkig…En geloof me, na de voorbije weken kwam dat echt als een welgekomen afwisseling.

 

Ik denk dat ik er ongeveer een uurtje heb gezeten toen ik besloot dat het beter was dat ik me weer onder de collega’s begaf. (stel je voor dat iemand me ging missen, dat mocht echt niet gebeuren ;o)) Ja, héél eerlijk, ik telde de uren af, want ik was blij dat het m’n laatste dag was en ik kijk al uit naar 2 mei wanneer ik een nieuwe start maak bij een kantoor waar ik zoveel meer mogelijkheden heb. Toch is dit niet voor niets geweest; ik heb hier veel geleerd en dat gaat allemaal mee in de rugzak die levenservaring heet. En die kan niet volgestouwd genoeg zijn.

De tijd was rijp om ook van het alle leden van het Belgisch Departement (het zijn er niet zo veel), afscheid te nemen…bij sommigen viel me dat zwaarder dan verwacht, maar ik had natuurlijk beloofd dat ik wel’s langs zou komen voor een lunch of een etentje in de avond, en ik ben ook rotsvast van plan me daar aan te houden, toch met die mensen met wie ik een fijne band heb opgebouwd.

 

Nog een dikke knuffel van de receptioniste, die ik alleen kreeg als ik beloofde eens met haar te gaan stappen in Gent, en mijn ‘carrière’ hier was ten einde. Ik nam afscheid van haar, liep naar de lift en achter mij sloot zich, geruisloos, samen met de liftdeur, weer een hoofdstuk uit mijn leven…

 

En wat nu? Wel, nu even concentreren op een taak die af moet voor twaalf mei, studeren wanneer het kan, nog wat administratieve handelingen, op tijd en stond ’s een goed sociaal cocntact, en –als het even kan- zou ik nog’s graag gaan schermen één van de dagen, zie ik m’n oude Maître nog’s terug na al die tijd. We zien wel, de weg ligt open, deze keer, en ik klop af, zonder allerlei versperringen en rommel en dat, lieve lezer is weer een fijn vooruitzicht, al besef ik dat het met een vingerknip weer kan veranderen. Maar daar wil ik nu even niet aan denken in mijn Wonderland als u het niet erg vindt.

 

Maak er nog een deugddoend, rustgevend, inspannend, fijn weekend van, en tot heel soon, lieve lezer!!

 

Groetjes, Peter

 

03:44 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-04-06

Laatste dag, Part I

 

Het is nog fris wanneer ik de deur achter me dichttrek; toch duidt alles erop dat het een mooie dag wordt, en later zal blijken dat dat gevoel juist was…

Er steekt een vrij felle wind op; de pootloze schaapjes in de lucht wandelen niet meer vrijblijvend voorbij, ze hebben opeens haast, en gaan gericht op hun doel af…

 

Ik daarentegen heb geen haast meer. Die heb ik van me afgeschud als vermoeidheid die van je afglijdt in een heet bad of onder de felle, masserende stralen van een stomende douche. Na vandaag zal alles anders zijn…Alles, inclusief mezelf, hoop ik dan. Ik vertrouw erop dat de echte ‘ik’, die de laatste tijd gevaarlijk snel in het gedrang kwam, zich nu weer ten volle kan ontplooien. Ik vertrek.

 

De iPod gaat op; bij dit moment hoort muziek. Stilte had beter geweest, of de rustgevende cadans van op het strand beukende golven. Bij gebrek aan deze twee hou ik het op enkele zorgvuldig voor deze dag uitgekozen stukken muziek. Ik besluit m’n benen te strekken en wandel rond op de griezelsteentjes, die een krakend geluid maken onder het ‘enorme’ gewicht dat ze opeens moeten torsen.

Wat een vrijheid! Onwillekeurig moet ik denken aan ‘The Sound of Music’, maar die totaal foute gedachte verban ik onmiddellijk naar de mentale prullenmand, om ze daarna permanent te deleten. Intense momenten; got to love them!

 

Op de trein naar Brussel probeer ik me al die min of meer bekende gezichten nog één maal in me op te nemen, maar ik was vanochtend zo fysiek uitgeput (dat komt ervan als je met een neus als een lopende kraan zit, it kills your sleep…), dat ik niet anders kan dan een kneuterige poging tot slapen betrachten. Dan toch liever een boek, een cursus of een krant…

 

Vandaag lijkt alles om me heen in een soort parallelle wereld te bestaan. Intens en scherp, maar alsof er toch een spiegelglazen wand tussen mezelf en de rest van de wereld zit, alsof anderen mij niet kunnen zien, maar ik hun wel: ergens spreek ik mezelf nu tegen, want op de trein was ik duidelijk wel zichtbaar voor anderen vanochtend.

Misschien dat ik vandaag onbewust sterker aanvoel hoe snel we opgaan in de massa van een grootstad zoals Brussel.

In Brussel gaat alles z’n vertrouwde gangetje, de chaotische drukte, het kabaal van wagens die geen meter vooruitkomen (why bother, people), de geuren, nothing ever changes…behalve wanneer er een 20km gelopen wordt…hallucinante beelden moet dat opleveren; misschien moet ik ook maar’s gaan trainen voor de volgende keer ;o)

Het is pas op het werk dat ik klaar en duidelijk besef dat dit hier mijn laatste dag is; maandag en alle dagen erna, zal ik hier niet meer in deze hoedanigheid binnenwandelen…De begroetingen zijn anders..warmer….grotere glimlach…raar dat dat op andere dagen niet zo is (zijn ze dan echt zo graag van me af? ;o)) Alhoewel ik er zelf voor gekozen heb om te vertrekken en nieuwe oorden (van verderf) op te zoeken, is het toch met spijt dat ik vertrek, want je laat altijd mensen achter met wie je nauw en graag samenwerkte. Gelukkig is de afstand tussen de Louizalaan en de Wetstraat nu niet zo ver, dus ze mogen zich nog wel verwachten aan een lunchbezoekje van ondergetekende :o)

 

To be continued….

20:30 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-04-06

Eye-reflection

 

 

Telkens ik besluit dat het tijd is om het slaapzand z’n werking te laten doen, geef ik me over aan de onmetelijke diepten van de donkere krochten van mijn hoofd. En dan komt het besef; het besef dat ik vreselijk naïef ben…hoe zou ik in hemelsnaam kunnen slapen? Het lukt nooit, dus waarom zou het nu wel lukken? Elke avond opnieuw, willen slapen, en niet kunnen. Vanavond probeerde ik in slaap te vallen met de laatste cd’s van Spinvis en South San Gabriel, omdat die ten eerste bloedmooi zijn en ten tweede omdat ze op dit ogenblik gewoon vaak in m’n cd-speler te vinden zijn…Bloedmooi zijn heeft wel zo z’n nadelen…zeker in muziek en zeker voor mij, want dan ga ik me namelijk nog meer concentreren op die muziek, de tekst, het geluid…Wat voor anderen slaapmuziek is, wordt voor mij muziek om helemaal te ontleden, en, bij uitbreiding, m’n hoofd helemaal bloot te leggen. Kwart na twee ’s nachts is GEEN goed moment om je hoofd bloot te leggen, lieve lezer, zeker niet als je de volgende dag een verantwoordelijke dagtaak hebt, plus nog’s drie uur les in een vak dat redelijk cruciaal is voor je verdere studie…

Wat ik zou willen? Simpel: neerliggen en slapen…kinderspel voor velen, een opdracht voor Peter uit Wonderland…En jawel hoor, kruidenthee, ademhalingsoefeningen…I’ve been there, en ik kan u vertellen, it doesn’t work…toch niet voor mij althans…Persoonlijk steek ik het op de muziek: moest die maar niet zo goed zijn ;o)) Toch hoop ik dat dit geen routine of gewoonte gaat worden, want alhoewel ik in het weekend graag een creature of the night ben, ben ik tijdens de werkweek graag een gewone slapende persoon ’s nachts…zoals de meeste mensen…Handig is het wel, om bijvoorbeeld berichtjes voor je blog te schrijven, inspiratie met hopen op zulke momenten…maar toch….Een cd met slaapoefeningen, zou dat niks voor mij zijn???? I wonder….

Slaaplekker allemaal, en tot soon,

 

Groetjes, Peter…sleepless, but not in Seattle…

 

02:40 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-04-06

A day never to forget...

 

Vandaag de begrafenis van M…goed wetende dat ze alles op één of andere wijze in het oog hield. Ik troost me met de gedachte dat ze nu de rust heeft die ze in dit leven niet vond. Toch went het nooit, en ik hoop van ganser harte dat ik er ook nooit aan zal wennen.

Aangezien de afstand niet te groot was, ben ik ook nog iemand anders gaan bezoeken, namelijk mijn zus, althans, dat had ze geweest als het geluk iets meer aan haar kant had gestaan bij haar geboorte…Ander kerkhof, andere grafzerk dus, en opeens was ik ook op een totaal andere plaats, ergens in de buurt van een woeste zee, waar de golven neerbeuken op de rotsen, ergens vond ik er rust…Ik heb even met haar gepraat, op mijn manier, en omdat ik weet dat ze altijd in de buurt is als dat extra stukje ‘geluk’ dat ik meen mee te dragen, is het altijd een fijn onderhoud…U mag dat opvatten zoals u wil…

Daarna ben ik m’n contract gaan tekenen, voor m’n appartement, man…ik ben er echt wel dol op…en de mogelijkheden zijn enorm…dus dat worden drukke tijden, wat goed is, dat verzet namelijk de gedachten naar het hier en nu, en niet naar ver afgelegen, pijnlijke oorden die je blokkeren. Af en toe is ok, constant is minder ok…

Ik heb voor mezelf uitgemaakt dat vandaag een nieuwe fase begint, in m’n leven welteverstaan…en zonder valse start is die nieuwe fase bijzonder welkom. Nog een paar losse eindjes hier en daar, maar dat lukt wel…Afijn, we komen wel op onze pootjes terecht, dat doen katten nu eenmaal, en als 1975-adept ben ik volgens de Chinese astrologie een kat…fijn toeval, meer niet, genoeg om een glimlach op m’n gezicht te toveren. En meer moet dat alweer niet zijn. Het geluk in Wonderland komt ’s langs het hoekje piepen, en zoiets kunnen we alleen maar aanmoedigen…En voor wie mocht denken dat ik om welke reden dan ook afscheid aan het nemen was, please think differently want het is zo onjuist ;o))

 

Geniet van de komende dagen, amuseer jullie en tot soon, lieve lezer,

 

Groetjes, Peter

 

 

 

 

19:02 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |