27-05-06

 De grenzen aftastend...

 

 

 

 

 

 
In de uitgestrektheid
van een blauw veld,
lig ik languit te staren
naar onaantastbare grenzen
die noch de jouwe,
noch de mijne zijn.
Grenzen
die enkel bestaan
in
onbegrensde, 
kronkelende
en wispelturige
gedachten.
 
Eén en ondeelbaar,
traag en secuur,
volg ik met mijn gestrekte vinger
jouw vluchtig spoor.
Een spoor
dat enkel bestaat
doorheen
onbegrensde,
 kronkelende
en wispelturige
gedachten.
 
Nog steeds onzichtbaar,
enkel zichtbaar door een blauwe bril,
waar je rond,
geruisloos,
vormloos
doorheen mijn zijn.
Sierlijk kom je dichter naar een morgen,
naar een plaats waar het ongekende
vorm krijgt
in
onbegrensde,
kronkelende
en wispelturige
gedachten.

16:34 Gepost door Yours truly, Peter, still in Wonderland... | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.